-
Vriendschap sluiten met de stilte
Het gezicht achter Eindwaardig
"Ik sta naast je, in alle stilte."
In al die verschillende situaties zag ik één grote constante: er ontstond telkens een vriendschap tussen de langzaam verdwijnend persoon en de stilte. Waar die stilte voor degene in het ziekbed steeds meer rust brengt, is het voor de mensen rondom het sterfbed vaak juist een struikelblok. Het is de rauwe confrontatie met de dood. Overtuigingen en angsten gaan een hoofdrol spelen, waardoor je in de controle schiet en er soms niet meer volledig voor de stervende kunt zijn.
Het viel mij al vroeg op hoe ongemakkelijk die stilte kan voelen. De ademhaling is in de stilte immers heel erg hoorbaar. Uit angst, en vanuit de gedachte dat je het niet kunt, leg je de regie daardoor snel bij een ander neer — in de hoop dat de huisarts of een verpleegkundige het overneemt. Zij doen in de laatste fase absoluut de juiste medische dingen , maar de unieke, diepe band die jij met je dierbare hebt, die kunnen zij niet vervangen.
Ik maak het lichter om over de dood te praten. Niet onbelangrijk, maar minder beladen. Ze krijgt kleur, betekenis, en soms zelfs dankbaarheid en vrede. Zoals Manu Keirse zegt:
“Sterven is het verhuizen van de buitenwereld naar het hart van de mensen die van je houden.”
Ik ben er als jouw persoonlijke 'Kennis' om ervoor te zorgen dat die verhuizing klopt met wie je bent.
Over Claudia
Mijn naam is Claudia Dodemont. Al vroeg in mijn leven kwam de dood op mijn pad. Toen ik als stagiaire in de ouderenzorg veel mensen mocht zien overgaan, merkte ik dat ik er altijd heel rustig onder bleef. Als opgeleid levens-einde doula en ervaren zorgverlener ken ik het pad naar het einde inmiddels vanuit verschillende perspectieven. Ik heb gezien hoe de dood heel liefdevol en ontspannen kan zijn, maar ook hoe ze rauw en onverwacht binnenkomt.
Een aantal jaar geleden koos een goede vriendin van mij na een kort ziekbed voor euthanasie. Op dat moment zag ik iets bijzonders gebeuren. Hoe kun je kiezen tussen leven en dood? Er móést iets zijn dat je hierin begeleidt en vertrouwen geeft.
Niet veel later, toen ik tijdens een nachtdienst in een verzorgingshuis een cliënt overleden op de grond aantrof, besefte ik dat de dood zich op ieder moment kan aankondigen. Ook als vrijwilliger in het hospice zag ik dat ieder mens een heel eigen pad bewandelt naar het einde van dit leven.