De laatste adem uitblazen op jouw manier.
Waarom blijkt dat in de praktijk zo moeilijk?
Zelf heb ik ook meegemaakt dat het gat tussen medische protocollen en menselijke waardigheid vaak groot is. Ik help je daarin graag deze ruimte te overbruggen. Lees hieronder mijn verhaal.
Van strijd naar stilte:
"Met vol vertrouwen gingen we de operatie tegemoet. De afspraak was helder: alles bespreken en er volledig voor gaan. Maar het lichaam volgde het plan niet. Wat volgde was een uitputtende strijd, waarin de overlevingsstand aanging en de dagen vloeiden in pijn en lange nachten.
Tussen de protocollen door tikten we de toekomst aan. De wens was zo duidelijk: een waardig einde, thuis of in het hospice, met humor, de kinderen, de kleinkinderen en een goed glas rode wijn. Maar toen de kwaliteit van leven definitief uit zicht raakte en de eindstreep werd getrokken, ontstond er een 'error' in het systeem.
De arts hoorde de boodschap niet; hij was opgeleid om levens te redden, niet om ze los te laten. In de kille drukte van het ziekenhuis, onder het onverbiddelijke tikken van een grote wandklok, werd de regie uit handen genomen. De weg die volgde was onbeschrijfelijk en mensonwaardig.
Het had anders gekund. De gesprekken aan de keukentafel waren er immers geweest. Het gat tussen het medische protocol en de menselijke maat werd die negen dagen pijnlijk zichtbaar. Ik kon de tijd niet terugdraaien, maar ik wist wel: dit moet anders. Iedereen verdient een einde dat recht doet aan het geleefde leven. Een einde dat, ondanks het verdriet, eindwaardig is."
"Lucht je hart"
Door het delen van mijn verhaal voel ik verbondenheid en voel ik dat er behoefte is om dit onderwerp te bespreken. Laat daarom hier je verhaal achter. Gewoon om even je hart te luchten of om met mij in contact te komen! Soms is het opschrijven van je zorgen de eerste stap naar regie. Ik lees met je mee, zonder oordeel!
In je kwetsbaarste moment geef je de regie snel uit handen.
Ik ben er om die regie samen met jou vast te houden.